Het zijn de kleine dingen…

Ik kan niet in het ‘klein’ denken. Als iemand me vraagt om iets te organiseren voor de straat, dan is het eerste wat in me opkomt ‘misschien kunnen we het wel voor de hele wijk organiseren?’

Sinds kort ben ik elke ochtend en avond in een dagboekje aan het lezen van Phil Bosmans. Ik verheug me er elke keer weer op. Waar zou het deze keer over gaan? En telkens raakt het me weer, omdat het me bewust maakt van sommige zaken die ik zelf allang vergeten ben, omdat ik me te druk maak over ‘grote’ dingen.

Steeds vaker kom ik tot de conclusie dat we met het christelijke geloof te groot willen denken. Vaak bid ik dat ik de liefde van God mag ontvangen en deze mag overbrengen aan andere mensen. Dan denk ik gelijk dat ik bij de meest kwaadaardige mensen wel even de liefde van God kan overbrengen. Of ik bid dat ik maar een grote taak mag vervullen. Dan bid ik niet dat ik mijn opa voor de rest van zijn leven mag verzorgen, nee hoor, minstens CEO van een landelijke of internationale organisatie. Omdat ik alleen maar ‘groot’ kan denken, verwacht ik ook hele ‘grote’ dingen van God.

Ik besef nu wel dat ik bij God aankom met ‘mijn’ grote dingen, en niet de Zijne. En de kans kan er dan in zitten dat ik teleurgesteld word. Want wat ik bad, dat kwam niet uit. God keert namelijk alles om. Bij Hem ben ik groot als ik ‘kleine’ dingen doe. Ik kan me wel groot voelen als ik in de krant sta met ‘grote’ projecten voor straatkinderen, maar God vindt mij ‘groot’ als ik voor die ene zwerver een broodje ga halen en zijn levensverhaal aanhoor en hem vertel over wat God in mijn leven betekent…

Het zijn de kleine dingen…die voor God groot zijn!